Onte estuven contigo. Tiñas as maus frías. Dixechesme que non tiñas frío, pero intentei quentarchas coas miñas. “Manos frías, amores todos los días” díxenche. E ti riches, pícaramente. Pero o teu corazón xa non che deixaba respirar, eran moitos anos, poucos kilos e a cabeciña non che deixaba de barruntar.

Dixéchesme que viras un bicho blanco por a ventana, que debía se o porco de Rosalía que escapara. Eu rin. “Sería un gato”, dixen.

Seguínche quentando as maus e dinche moitos bicos nesa piel tan fina, tan suave, chamábate “miña pequeniña”. Alicia, fúcheste como un paxariño, sin facer ruido. Gracias por deixarme estar contigo estos últimos anos. Durme, durme miña pequeniña.

Anuncios