Eca.67Vouche escribir como falaba contigo. Así, como se fala en Xendive. Eu non aprendín a lengua na escuela, así que vai tal como falo, sin normas.

Mira, fai un calor… un calor que, como din en Cuba, “raja las piedras”. Os paxaros non pían hasta que se pon o sol. Eso, os que pían, porque antesdonte fumos miña prima i eu o cementerio e vimos diante da porta da iglesia a curuxa que vive no campanario. Non soportou o calor e morreu. Era preciosa, Angélica, blanca e marrón, parecía que tiña un traxe de armiño.

Pa que vexas que fai calor, Alicia está sentada nos bancos do baile cas pernas (pernas? perniñas!) o aire, blaaaaaaaaaaancas como a neve, e Ubaldina, en manga corta, increíble (aínda que fai trampas, leva a camiseta de manga larga remangada)

E por riba do calor que fai, como choveu tanto no inverno, as herbas dos camiños e dos eidos medraron como nunca e convertiron a aldea nun polvorín: como prenda en algún sitio, acabamos “a la parrilla”. Eso que se leva avisando ó axuntamento pa que veñan limpar, pero claro, “como non hai elecciós”…

Eso sí, a fruta este ano vai ser boísima. Non sabes cantas cereixas hai, e saben a gloria! As maceiras e os ciroleiros están cheos. Non como o ano pasado. A tua filla non sei de dónde saca as forzas e ten duas hortiñas que lle dan moito traballo e pouca producción, pero de algunha forma lle debe compensar. Puxo cebolas, allos, tomates, pementos, patacas (poucas, na sua finca), cabazos, acelgas, ensalada, xudías… e veremos cómo queda todo despois de este calor.

As galiñas poñen ovos a mansalva, as cadelas Luisa e (Pan)Chita están como cabras pero felices e contentas. O Listo por fin cortáronlle o pelo e vai perdendo o medo e busca a caricia dos que conoce (eso sí, apesta) e Alana, la reina de la finca, é o amorciño da tua filla. Está que non mexa por ela…

Eva, para o San Xoan, organizou a cena con fogata no baile cos veciños. E non tuvo outra idea que votar o lume unha mesa camilla vella que era de Melinda i estaba na terraza “estorbando”. Debíalle remorder a conciencia, porque desde ese día calquer cousa que non lle iba a direitas decía que era Melinda rifándolle por queimar a mesa. Qué cosas, tú…

Luis anda a trancas e barrancas. Para serche sinceira, cando te fuches levaches parte de él contigo. Estos días anda descompensado, por un cambio de pastillas que lle afectou, e ten a tensión e as pulsaciós baixas. Estuvo ingresado un par de veces, pero ahí está, comendo como unha lima, dormindo como un lirón. Mais caladiño, mais despaciño, pero ahí está.

E Sheiliña, por Londres, buscándose a vida como a sua irmá fai vintecinco anos.

Ahora estamos esperando que pouco a pouco veñan chegando os que viven fora e enchan a aldea de xente, de nenos, de risas, de xuntanzas…

E dentro de unhos días empezan tamén a chegar os porquiños os cortellos da aldea. Onte estuveron carrexando herba.

Angélica, seguiríache contando cousas, pero teño un dolor no lombo por andar onte collendo morodos, que non podo estar sentada moito tempo. Ti, de vez en cando, vota unha ollada a esta ventana virtual para saber o que pasa por aquí. E por favor, vos as duas, votade unha man cando poidades…

Anuncios